Gesubsidieerd zuipen

september 10, 2009 by

Ze kwamen ineens binnen onder leiding van een man –laten we hem Victor noemen, want zo heet-ie–. Alsof de gehele Stadsschouwburg Amsterdam leeg was gelopen. De fine fleur van de Nederlandse cinema. Binnen de kortste tijd stond het café vol en vlogen de gin-tonics over de bar.
Bij acteurs weet ik nooit of ze het wel menen wat ze zeggen. Het zijn nota bene acteurs en die hebben de kunst van het liegen tot een hoger niveau getild. Het is ten slotte hun werk. En wat zijn ze toch allemaal hartelijk onderling. Zo ontzettend geïnteresseerd in wat eenieder nu weer mag proberen met het zoveelste subsidiepotje. En als je dan als acteur zijnde een keer niet gebruik mag maken van zo’n financiering, dan moet je toch wel interesse veinzen in wat je concullega doet. Maar dat is geen probleem voor de dames en heren acteurs. “Enthousiasme tonen”, dat hebben ze allemaal op de Kleinkunst geleerd.
Naarmate de avond vorderde, werd dat enthousiasme omgezet in gevoos. Geilheid, zo u wilt. Want dat kunnen de dames en heren acteurs misschien nog wel het beste van al. Als ze elkaar niet op een podium of filmset hoeven te betasten, dan doen ze dit maar al te graag in het openbaar. Handen, schaamteloos op borsten. Speeksel dat duidelijk zichtbaar van kinnen afvloeit. En dan vooral onbekende, net afgestudeerde actrices die zich hogerop proberen te neuken. Ja, die Victor genoot met volle teugen.
En dan komt de eindafrekening. Er wordt bepaald wie met wie naar huis gaat, maar eerst moet er nog een rekening worden voldaan. Blijkbaar krijgen de dames en heren acteurs niet genoeg uit zo’n overheidspotje, want het geklaag en gesteun overstemde het eerdere enthousiasme.
Hoe anders is dat met schrijvers. Ik zou zo graag een keer een kijkje willen nemen op het jaarlijkse Boekenbal. Schrijvers, die hoeven niet te acteren. Een schrijver heeft zijn ziel namelijk al vaker blootgelegd op een eerlijke, zij het wat aangedikte manier. Schrijvers weten wat ze aan elkaar hebben. Geilheid en enthousiasme hoeven niet verpakt te worden. Eenieder heeft immers elkaars pennenvruchten gelezen en zodoende weet men ook wat een ander wil. Ja, op dat Boekenbal, waar Heleen van Royen om de beurt door Brusselmans, Vekeman en Kluun anaal wordt vernederd. Soms met zijn drieën tegelijk. En Mulisch, die dan lurkend aan zijn pijp toekijkt en ziet dat het goed is. Nee, dat toneelgezelschap is aan mij niet besteed. Geef mij maar de schrijvende elite.

The truth about Amsterdam, of hier spreekt de criminele Amsterdammer weer

september 3, 2009 by

Een aantal weken geleden schreef ik er al over. The truth about Amsterdam, het YouTube filmpje dat binnen een paar weken een internethit werd. In het filmpje werden een aantal `feiten´ die Bill O´Reilly de wereld in heeft geholpen weerlegd met keiharde statistieken. Het filmpje werd zo´n grote hit, dat ome Bill zelf er weer aandacht aan besteedde in zijn talkshow. Rechtsmensch Bill was het uiteraard niet eens met de gegeven statistieken, want Nederland is natuurlijk veel kleiner dan de US of A en wij doen de statistieken anders hier. Vandaar dat er ook helemaal niks van klopt. En dan de uitsmijter. `I don´t care what happens in the Netherlands.` Nee, Bill. Jij caret zo hard niet wat er hier gebeurt, dat je daadwerkelijk tot twee keer toe de moeite neemt om ons prachtige landje en onze prachtige hoofdstad te bashen.

Laten we het je dan nog één keer vertellen hoe het is, Bill. En deze keer goed opletten.

www.truthaboutamsterdam.com

Au, Amsterdam.

augustus 28, 2009 by

Dit keer geen Vrijdagavondliedje. Er is namelijk iets belangrijkers gaande, waar ik veel meer zin in heb om over te schrijven. Het betreft een fail van de gemeente Amsterdam, de gemeente waar ik doorgaans met trots over spreek omdat ik er inwoner van ben.

Maar nu even niet.

Een aantal weken geleden kwam er vanuit een burgerinitiatief een actiegroep genaamd Ai! Amsterdam tot stand om de vertrutting in onze stad een halt toe te roepen. Eerste punt van aandacht: het verbod op staand drinken op terrassen. In juli werd er een manifest gehouden op de Noordermarkt. Iedereen werd hierbij aangespoord om lekker te komen drinken en om je stem te laten horen. En er werd daadwerkelijk geluisterd. Na een onderhoud tussen actiegroep en burgemeester, werd het verbod teruggedraaid. Chapeau, gemeente Amsterdam, zou je zeggen.

Zou je zeggen.

Wat is nu het geval? De naam van de actiegroep zou te veel lijken op de marketing-guerilla-propaganda-naam van de gemeente Amsterdam. En dat zou de gemeente wel eens kunnen belemmeren bij haar PR-activiteiten. Dus wat doet de gemeente in zo’n geval? Het stuurt een bataljon advocaten op het actiegroepje af, want hey, zo’n actiegroepje moet in dit geval toch wel schikken, want een advocaat inhuren is duur en verliezen nog duurder. Beetje jammer.

Is dat alles, Levi?

Nee, er is meer. Er wordt nu geprocedeerd tegen ijssalon Monte Pelmo. Deze zou een horecavergunning moeten hebben, maar vanwege allerlei regels en wetgeving is het onmogelijk om die te verstrekken. Conclusie: deuren dicht. Weg mokka! Weg pistache! Weg aardbei! Aanleiding hiertoe, is een nieuwe ijsboer, zo een van zo’n keten, die zich om de hoek op de Prinsengracht heeft gevestigd. Zij voldoen wel aan een horecavergunning en het is niet eerlijk dat de concurrent, een kleine zelfstandige, dat niet hoeft. Kijk overigens naar dit hilarische filmpje, waarin PvdA übertrut Els Iping een ijsje weigert van VVD proleet Eric van der Burg.

Maar wat moeten we nu dan? Ik weet het wel. Ik loop zo een kroeg binnen, steek daar recalcitrant een peuk op en drink daarna mijn drankje buiten al staand op. En daarna ga ik naar het Museumplein om blaas te legen.

Henktweets, deel 1

augustus 26, 2009 by

Henk. Wat een fenomeen. Een kleine greep uit de verhalen van anderen over Henk. Uiteraard sporen we iedereen aan om zijn ervaringen met Henk te delen.

Henk is in de jaren ’90 nog eens opgepakt voor het leeg gooien van zakken chips om er met kilo’s Flippo’s van door te gaan. – @timarts

Henk heeft ook ijskoffie uitgevonden. Dat was in 1983. Toen kwam-ie ook met het idee van de jojo. Dat deed wel wat wenkbrauwen fronsen. – @LeviBottle

Henk keek vroeger altijd over de rand van het kleedhokje van Klaas. De kleine plasser van Henk, daar is toen nog een liedje over gemaakt. – @tyleritus

De horizon. Ook zoiets. Daar is Henk een keer op zijn Puch naartoe gereden. Hij heeft hem ook ingehaald. Twee keer. -@LeviBottle

Ik trapte Henk altijd keihard tegen zijn schenen bij kickvoetbal op het Blariacumcollege. Toen was Henk al een kuthomo. -@timarts

LLowtoreportage: door de bril van.

augustus 24, 2009 by

Het Lowlands paradijs is weer voorbij, dus vanaf vandaag weer terug naar de werkelijkheid. Wat me vooral is bijgebleven van dit weekend, is de heerlijke ongedwongen sfeer waarop mensen met elkaar omgaan. Kon het altijd maar zo’n feest zijn.

Het is heel gemakkelijk om leuke contacten te leggen met mensen, tijdens een weekend als Lowlands. Bij deze een kleine fotoreportage, llowtoreportage zo u wilt. Een reportage van mensen met mijn bril op. Excuses voor de kwaliteit van sommige foto’s. Zo’n iPhone mag dan wel een leuke hebbedingetje zijn, de camera valt vies tegen.

LLowtoreportage

Lowlands countdown

augustus 18, 2009 by

Het jaarlijkse campingvluchtje naar het Lowlands paradijs staat weer voor de boeg. En om eerlijk te zijn, ben ik nog een Lowlands maagd. Ik ben wel al naar andere festivals gegaan, dus ik kan me er iets bij voorstellen. De tent en de tas met spullen staan gretig op me te wachten in mijn kamer. Maar om jullie trouwe bezoekers van Tyleritus even wat mee te geven, bij deze een aantal bands waarbij ik als een volleerd groupie vooraan zal staan.

Bon Iver – Skinny Love

The Temper Trap – Sweet Disposition

Beirut – Nantes

Wilco – Jesus etc.

The Whitest Boy Alive – 1517

Vampire Weekend – Oxford Comma

Overigens, binnenkort komt er een kleine verandering op dit weblog. Houd vanaf nu ook www.hotelpaspoes.nl in de gaten.

Chocomelmeisje

augustus 17, 2009 by

Een vriend van me, laten we hem voor de vorm Frank noemen (want zo heet-ie ook), kan door te praten over de meest stompzinnige onderwerpen vrouwen versieren. Je kan het zo gek niet verzinnen, of hij heeft het gebruikt. Hij lanceert een onderwerp, vraagt wat de vrouw in kwestie er van vindt en kijkt dan schaapachtig voor zich uit. Tussendoor een paar keer lief lachen en het lot is bezegeld.

Ik wilde dat dus ook een keer proberen.

Laatst was ik ter ere van een verjaardag van een vriend in mijn stamkroeg annex werkplaats. Ik had ondertussen al aan mijn collega’s uitgelegd dat ik deze avond een meisje zou gaan versieren met de tekst “wat vind jij van chocomel?”. Uiteraard lachtten mijn collega’s me vierkant uit en zeiden ze dat het me nooit zou lukken.

Wel dus.

Er zat een meisje aan de bar een beetje verveeld voor zich uit te staren, aangezien haar vriendin werd bezig gehouden door drie corpulente bralapen. Ze keek om zich heen en dat was een teken om met haar te gaan praten. Vriend Lee nam het voortouw en introduceerde ons. Vlak daarna verwijderde hij zichzelf om buiten even een nicotineshot tot zich te nemen, waardoor er vrij baan was voor mijn ‘experiment’.

“Wat vind jij van chocomel?”
“Uuhh… Ja. Wel lekker, denk ik.”
“Ok. Maar, wat vind je van het laatste beetje. Je weet wel, als er nog net iets te veel cacao onderin zit?”
“Ja, dat is minder.”
“Dat vind ik dus ook. Laten we er wat aan gaan doen.”
“Zoals?”
“Een brief schrijven.”

Ik vroeg een papiertje en een pen aan mijn collega, die ondertussen gefascineerd stond toe te kijken. Ik begon te schrijven. Chocomelmeisje lachte wat, nog steeds niet helemaal doorhebbend wat haar nu weer was overkomen. Toen ik klaar was met het geschreven relaas ondertekende ik het. Mijn collega’s speelden fantastisch mee en ondertekenden het ook. Zij kon toen niet meer achterblijven.

Gisteren ben ik met haar naar het Vondelpark Openluchttheater geweest. Daar kwamen we mijn collega’s ook weer tegen.

“Hey chocomelmeisje! Wat leuk!”

Vrijdagavondliedje, deel 21

augustus 14, 2009 by

IJsland. Wat weten we daar allemaal over? Het land heeft veel geisers. De helft van de bevolking woont in de hoofdstad Reykjavik. Achternamen in IJsland zijn over het algemeen patroniemen. Björk komt er vandaan, eveneens als Sigur Rós. Een bepaalde bank heeft een groot deel van de Nederlandse bevolking pas geleden nog genaaid. En verder? Tsja. Om nou te zeggen dat je bij het horen van IJsland een natte plek in je broek krijgt, dat gaat wel een beetje ver. Toch is er weer een bandje, dat ik voor deze editie van het Vrijdagavondliedje heb uitgekozen, genaamd Seabear. Een zevenkoppig, olijk gekleed mini-orkest onder leiding van zanger Sindri. En in tegenstelling tot hun landgenoten van Sigur Rós, zingt Seabear wel in het Engels. Dus je kunt het ook nog eens verstaan. Bij deze een huiskamerconcert van vier van de leden.

Seabear – Arms

Vrijdagavondliedje, deel 20

augustus 7, 2009 by

Deel 20 alweer van het Vrijdagavondliedje op Tyleritus. Dus laten we dan lekker voordehandliggend gaan doen. Een liedje dus met het getal 20 er in. Ik, persoonlijk, kan dan maar aan een nummer denken, en dat is Twenty Years van Placebo. Placebo, die band met die zanger waarvan je je nog steeds afvraagt wat-ie precies is. Dat neemt overigens niet weg dat het echt een geweldige band is. Live ook altijd retestrak en eind dit jaar staan ze (helaas) in Ahoy.

Placebo – Twenty Years

Vrijdagavondliedje, deel 19

juli 31, 2009 by

Iedereen kent het verhaal van Jonah en de walvis. Althans, iedereen die een beetje theologie heeft gehad op de basis en middelbare school. Jonah werd opgeslokt door de walvis en als in een soort van prehistorische symbiose leefde hij in de buik van die eerder genoemde walvis. Opgeslokt, zo kun je het noemen. Afgelopen week ben ik ook opgeslokt door een walvis. Noah and the Whale, om duidelijker te zijn. Een Brits bandje, dat voornamelijk bekend is geworden om hun hit Five Years Time, wat een ware hit was onder adverteerders en reclamemakers. Noah and the Whale dus. 21 september staan ze in de Melkweg in Amsterdam. Gaat het zien. Dat is het enige wat ik je mee wil geven. En een leuk liedje natuurlijk, want het blijft het Vrijdagavondliedje.

Noah and the Whale – Give A Little Love