Uniek

Ik stond aan de bar in de Melkweg. Daar is op zich niets vreemds aan, want daar sta ik elke week wel een keer. Plotseling werd ik gesandwiched door twee blonde dames. Een van het type ‘aangespoelde zeekoe’ en de ander van het type ‘mwah, misschien na 10 bier’. Of ik voor hen even twee whiskey-cola wilde bestellen. Dan zouden zij mij daarna trakteren op een biertje.

“Wij vinden jou echt heel erg uniek.”, zei de zeekoe.
“Ja, je hebt echt een toffe stijl. Je hebt vast en zeker ook genoeg geld, zodat je ons even kunt trakteren op twee Jameson met cola.”, voegde misschientje er aan toe.
“Dus als ik het goed begrijp, dan moet ik nu twee whiskey-cola à zes euro per stuk voor jullie kopen, en dan trakteren jullie mij op één biertje à twee euro vijftig?”
“Ja, dat klopt.”
“Ben ik nu de enige van dit gesprek die daar de logica niet van in ziet?”

De barvrouw keek me ondertussen aan met een blik van “niet doen, Levi”. Uiteraard wist ik zelf al lang wat mijn besluit was.

“Anders gaan jullie gewoon werken voor je geld. Je weet wel, VOC mentaliteit en zo. En jullie hoeven ook geen moeite te gaan doen om me “meer” dan een biertje aan te bieden, want daarin ben ik niet geïnteresseerd. Althans, niet bij een van jullie twee.”

De barvrouw lachtte. De dames niet. Ze dropen stilletjes af, en ik, in al mijn mannelijke hoedanigheid, bleef over als de morele winnaar. Trots liep ik dan ook met vijf biertjes terug naar mijn vrienden. Nog geen vijf minuten later zag ik de twee dames bij een ander exemplaar van het mannelijke geslacht staan. Zo’n lange slungel, met krulletjes en een John Lennon-bril. Ik bleef gefixeerd naar het schouwspel kijken en ging binnen gehoorafstand staan. Ik hoorde de zeekoe schreeuwen.

“Wij vinden jou echt heel erg uniek.”

En nog geen mimuut later toog de slungel met de twee dames richting bar. En ik maar denken dat ik geen ruggengraat heb.