Beste Barry,
Ik had je deze brief eigenlijk al veel eerder willen schrijven. Een aantal weken geleden, zo vlak voor de EU verkiezingen, liep ik langs een openbaar aanplakbord. En daarop sierde een poster van jou. Lipjes getuit, borst vooruit. Zo trots als een pauw, naast je grote held Geert. De man die je al steunt sinds dat hij uit de VVD is gestapt, en de man die je tussen neus en lippen door vergelijkt met Pim.
En dan na die lange lijdensweg die campagne voeren heet, nadat je de glorieuze overwinning van de PVV kon gaan vieren, kwam de NOS even langs met een cameraploeg. Je stond daar weer net zo naast Geert. Ik zag aan je gezicht dat je minstens drie keer was klaargekomen tijdens het gebruikelijke propaganda-praatje. Na een paar minuten mocht je dan eindelijk aan het woord komen. Jij, de grote leider van de PVV in Europa. Jij, de man die de zege heeft binnengehaald. En wat doet dat links tuig uit Hilversum? Juist. Ze schakelen over naar de studio. Barry is niet interessant genoeg.
En dat is misschien nog wel meer de aanleiding van deze brief. Want, beste Barry, hoe voelt dat nu om tweede viool te spelen in een one-issue, one-man partij? Dat moet toch haast eenzaam en koud zijn, zo in die schaduw die Geert Wilders heet? Maar Barry, maak je niet ongerust. Jij gaat zometeen in Europa laten zien wie de echte Barry Madlener is. Een pittbull, geen schoothondje. Ik weet het in ieder geval zeker. Jij wordt later een hele grote.
Met politiek correcte groet,
Leviathan
