Redder in nood

Afgelopen week stond er een sterk staaltje onderzoeksjournalistiek in NRC.Next. Iets waar ik, toen ik het las, nog bij dacht dat het me wel eens zou kunnen gaan helpen. Het ging namelijk over de toename van single vrouwen in de leeftijd van 25 tot 35 en hoe deze te herkennen. Een punt wat daaruit voortkwam, was dat je voor single vrouwen of in Amsterdam, of in Wageningen moet zijn.

Ik zit dus in Amsterdam. Gelukkig.

Een manier om een single vrouw te herkennen, is haar keur aan boodschappen. De single vrouw bezit namelijk een kat, ze koopt weinig artikelen, en de artikelen die ze koopt, zijn typisch vrouwendingen. Yoghurtjes, snoep, je kent het wel.

Zojuist moest ik ook weer even voor mijn dagelijkse voedingsbehoefte naar de lokale Albert. Voor me in de rij bij de kassa stond een dame van een jaar of 25. Ze had een leuke uitstraling en een mooi figuur. Ik keek naar haar boodschappen. Kattenvoer, stoommaaltijd, cruesli, cola light en een reep chocolade. Puur. Al deze artikelen stonden bovenaan het lijstje van onderzoeksresultaten van wat single vrouwen kopen. Dit kan geen toeval zijn.

Op het moment dat ik in mijn hoofd al deze blog schreef en ik routinematig mijn eigen boodschappen afrekende, merkte ik de reep chocolade op. Ik keek snel om me heen, maar ik zag haar niet meer. Ik bedacht me, hoe ze bij thuiskomst, haar stoommaaltijd in de magnetron zou doen en deze onder het genot van Will & Grace tot zich zou nemen. Daarna zou het tijd zijn voor GTST of S1INGLE, en terwijl ze haar kat Brutus zou kroelen zou ze haar reep chocolade wegkauwen. Maar dat kan nu dus niet. Als ze nou niet zo haastig de winkel uit was gelopen, had ik haar op haar verlies kunnen wijzen. Ik was zo graag even haar redder in nood geweest.